[Eiser] had op advies van Univé voor zijn pensioenvoorziening zijn Gemengde Verzekering afgekocht en daarvoor in de plaats twee beleggingsverzekeringen afgesloten. De Rechtbank oordeelde dat Univé onvoldoende had gewezen op de risico's van de beleggingsverzekeringen, waardoor zij niet de zorg heeft betracht die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend assurantietussenpersoon mag worden verwacht en dat zij de dientengevolge geleden schade van [eiser]  dient te vergoeden.

[Eiseres] had met Attica een vermogensbeheerovereenkomst gesloten met als doelstelling het genereren van inkomen. De Rechtbank heeft geoordeeld dat hedgefondsen vrij algemeen gelden als een risicovolle belegging en dat Attica niet had mogen adviseren 50% van het belegbare vermogen in hedgefondsen te beleggen. Daarnaast heeft Attica niet de zorg van een goed huisvader betracht door  het gehele vermogen in hedgefondsen te beleggen. De Rechtbank heeft het beroep op rechtsverwerking van Attica afgewezen en Attica veroordeeld de door [eiseres] geleden schade te vergoeden die bestaat uit het verschil in resultaat tussen een passend beleid en het feitelijk door Attica gevoerde beleid. 

[Eiser] had met Van Lanschot een vermogensbeheerovereenkomst gesloten met als doelstelling het genereren van € 75.000,- per jaar voor levensonderhoud. Daarbij moest het in beheer gegeven vermogen in stand worden gehouden. [Eiser] verwijt Van Lanschot dat zij niet volgens het echte passende profiel van hem heeft belegd, alsmede dat Van Lanschot heeft geweigerd de verzoeken van [eiser] om een behoudender samenstelling van de effectenportefeuille uit te voeren. De Rechtbank heeft geoordeeld dat Van Lanschot  toerekenbaar  tekort geschoten is in de nakoming van haar verplichtingen uit de vermogensbeheerovereenkomst doordat zij ondanks haar bekendheid met de inkomensdoelstelling van [eiser] en zijn wens om een voorzichtig beleggingsbeleid, het vermogen te risicovol heeft beheerd. Derhalve dient Van Lanschot 50% van de door [eiser] geleden schade te vergoeden die bestaat uit het verschil in resultaat tussen een passend beleid en het feitelijk door Van Lanschot gevoerde beleid. Het exoneratie-beding in de vermogensbeheerovereenkomst is vernietigd op grond van de omstandigheden van het geval en het feit, dat dit beding onredelijk bezwarend is voor een particuliere cliënt. 

Deze zaak betreft het vervolg op een tussenvonnis waarin de Rechtbank aan [eisers] de bewijsopdracht had gegeven door middel van deskundigen aan te tonen dat het beleggingsbeleid van Wilgenhaege niet aansluit bij het cliëntprofiel, risicoprofiel en het beleggingsdoel van [eisers] en derhalve niet kwalificeert als behoudend beheer. De Rechtbank heeft geoordeeld dat [eisers] zijn geslaagd in deze bewijsopdracht en dat Wilgenhaege de volledige schade aan [eisers] dient te vergoeden, nader op te maken bij staat.

Deze zaak betreft het hoger beroep tegen het vonnis van de Rechtbank Utrecht d.d. 16 december 2009 (LJN: BK6889 en JOR 2010, 68). Het Hof heeft het vonnis van de Rechtbank bekrachtigd en derhalve geoordeeld, dat [appellanten] hun zorgplicht hebben geschonden bij het beleggingsadvies in een teakfonds. Daarbij hebben [appellanten] volgens het Hof niet voldaan aan hun verzwaarde informatieplicht omtrent hun stelling dat zij [geïntimeerden] zouden hebben gewaarschuwd voor de risico's. Het beroep op eigen schuld heeft het Hof eveneens afgewezen, zodat 100% van de schade moet worden vergoed.

[Eiseres] had met Van Lawick een vermogensbeheerovereenkomst gesloten waarbij het in beheer gegeven vermogen een pensioendoelstelling heeft. Van Lawick heeft het vermogen van [eiseres] voor een aanzienlijk gedeelte in perpetuals belegd. Volgens de Rechtbank valt deze belegging echter niet te rijmen met  de defensieve pensioendoelstelling van [eiseres]., omdat perpetuals naar hun aard riskanter zijn dan andere typen obligaties. De rating van die perpetuals doet hier niet aan af.  De Rechtbank heeft  dan ook geoordeeld dat Van Lawick toerekenbaar  tekort geschoten is in de nakoming van haar verplichtingen uit de vermogensbeheerovereenkomst, voor zover zij heeft belegd in perpetuals en dat Van Lawick de door [eiseres] geleden schade dient te vergoeden. 

[Eiseres] had met Staalbankiers een vermogensbeheerovereenkomst gesloten waarbij het in beheer gegeven vermogen een pensioendoelstelling heeft. Staalbankiers heeft het vermogen van [eiseres] in één beleggingsproduct belegd, te weten de note van Lehman Brothers Treasury Co. B.V. De Rechtbank heeft geoordeeld dat Staalbankiers toerekenbaar  tekort geschoten is in de nakoming van haar verplichtingen uit de vermogensbeheerovereenkomst doordat  vanwege de belegging in één beleggingsproduct sprake was van onvoldoende spreiding van het vermogen, dat een pensioenbestemming heeft. Derhalve dient Staalbankiers de door [eiseres] geleden schade te vergoeden. 

[Eiseres] had met [B] een vermogensbeheerovereenkomst gesloten waarbij het in beheer gegeven vermogen een pensioendoelstelling heeft. [B] heeft het vermogen van [eiseres] op een zeker moment  in perpetuele obligaties, floating rate notes en steepeners belegd. De Rechtbank heeft geoordeeld dat [B] toerekenbaar  tekort geschoten is in de nakoming van haar verplichtingen uit de vermogensbeheerovereenkomst doordat zij een niet-passend en te risicovol beleggingsbeleid heeft gevoerd, zonder [eiseres] uitdrukkelijk te waarschuwen voor de risico's. Derhalve dient [B] de door [eiseres] geleden schade te vergoeden die bestaat uit het verschil in resultaat tussen een passend beleid en het feitelijk door [B] gevoerde beleid. 

[Eisers] hadden met Rabobank een beleggingsadviesrelatie, waarbij [eisers]  op advies van Rabobank in opties hebben gehandeld die tot aanzienlijke verliezen hebben geleid. De Rechtbank heeft geoordeeld, dat Rabobank heeft verzuimd [eisers] indringend en adequaat te waarschuwen voor de risico's die de optiehandel met zich kan brengen en dat Rabobank 30% van de door [eisers] geleden schade dient te vergoeden.

[Appellanten] wensten uit hun vermogen jaarlijks inkomen te genereren en zijn daartoe een beleggingsadviesrelatie met Van Lanschot aangegaan. Van Lanschot heeft [appellanten]  vervolgens geadviseerd het vermogen voor 62% in aandelen te beleggen, voor 28% in obligaties en voor 10% in onroerend goed fondsen. De Rechtbank had het beroep van Van Lanschot op rechtsverwerking (6:89 BW) in eerste instantie toegewezen en de vordering van [appellanten] afgewezen. Het Hof heeft het vonnis van de Rechtbank echter vernietigd en geoordeeld, dat Van Lanschot zich gelet op de specifieke omstandigheden bezwaarlijk op kan beroepen, dat  [appellanten] niet tijdig zouden hebben geklaagd, alsmede dat Van Lanschot de klachten van [appellanten]  over de begeleiding en de forse koersverliezen had kunnen opvatten als een klacht over het gebrekkige advies. Daarnaast is het beroep op verjaring afgewezen.

Voorts heeft het Hof geoordeeld, dat Van Lanschot vanwege de beleggingsdoelstelling van [appellanten] niet had mogen adviseren het vermogen op voornoemde wijze te beleggen en [appellanten] had moeten waarschuwen voor de risico's. Het Hof heeft ten slotte geoordeeld, dat Van Lanschot 50% van de door [appellanten] geleden schade dient te vergoeden.

Van Lanschot heeft tegen het arrest beroep in cassatie ingesteld. De Hoge Raad heeft het beroep bij arrest d.d. 8 februari 2013 verworpen. 

[Eisers] wensten uit hun vermogen jaarlijks inkomen te genereren en hebben hun vermogen daartoe aan Dexia in beheer gegeven. Dexia heeft dit vermogen vervolgens voor 100% in aandelen belegd. De Rechtbank heeft geoordeeld, dat Dexia het vermogen van [eisers] vanwege hun beleggingsdoelstelling niet op die wijze had mogen beheren en [eisers] had moeten waarschuwen voor de risico's. De Rechtbank heeft voorts het beroep van Dexia op verjaring en rechtsverwerking verworpen, alsmede geoordeeld dat aan [eisers] geen eigen schuld kan worden toegerekend.

[Appellante] is een bouwtechnisch adviesbureau. [Geïntimeerde sub 1] wenste in te inschrijven voor een bouwproject en heeft [appellante] opdracht gegeven een inschrijfbegroting te maken. [Geïntimeerde sub 1] heeft de opdracht voor het bouwproject gekregen, maar stelde door fouten van [geïntimeerde sub 1] schade te hebben geleden, omdat zij voor een te laag bedrag zou zijn ingeschreven. Nadat de Rechtbank in eerste instantie de vordering ad ruim € 200.000 van [geïntimeerden] had toegewezen, heeft het Gerechtshof het vonnis vernietigd en de vordering alsnog afgewezen, omdat de schade voor het geheel aan [geïntimeerden] diende te worden toegerekend. 

[Eisers] hadden op advies van de Rabobank hun vermogen belegd in aandelen en opties. De Rechtbank oordeelde dat aan een belegging in opties bijzondere en ook grotere risico's zijn verbonden dan aan een belegging in kwaliteitsaandelen. Hierdoor bracht de op de Rabobank rustende zorgplicht met zich mee, dat  zij [eisers]  had moeten waarschuwen voor de aan een belegging in opties verbonden bijzondere risico's. Tevens had de Rabobank verzuimd te onderzoeken, of de door haar geadviseerde beleggingsstrategie strookte met de bedoelingen en wensen van [eisers]. hetgeen niet het geval was. De Rechtbank heeft geoordeeld, dat de rabobank haar zorgplicht heeft geschonden en de schade van [eisers] dient te vergoeden. Het beroep van de Rabobank op rechtsverwerking kon haar, mede als gevolg van de vertrouwensrelatie, niet baten. 

[Eiser] had een vermogensadviesrelatie met ABN AMRO en verwijt ABN AMRO, dat zij effectentransacties heeft geadviseerd die niet passen bij zijn persoonlijke omstandigheden en wensen. Voorts verwijt [eiser] ABN AMRO, dat zij hem niet heeft gewaarschuwd voor de risico's van het door ABN AMRO geadviseerde beleggingsbeleid. De Rechtbank heeft geoordeeld, dat ABN AMRO haar zorgplicht heeft geschonden en heeft ABN AMRO veroordeeld tot vergoeding van 50% van de schade.